Valentijnsdag: tijd om de rotte latjes in je leven te vervangen

Toen de schilders kwamen (en ik nog niet klaar was voor de waarheid)

Lief draait aan de knop. De rolluiken rollen omhoog. Ik til mijn hoofd op en één oog gaat voorzichtig open. Voor het raam staat de steiger. “Chips, de schilders komen zo,” zeg ik. Me nog een keer omdraaien is dus geen optie, dat is althans mijn overtuiging.

Een nachtje slecht slapen zorgt ervoor dat mijn hoofd aanvoelt als de lucht, grijs en bewolkt. Ik stommel naar de douche terwijl ik Lief hoor mompelen: “Verrot… timmerman… offerte meerwerk”. “Het zal wel. Hopelijk valt het mee.” zeg ik terwijl ik de badkamerdeur achter me dichttrek. Ik heb eerst die douche nodig voordat ik over rotte latjes kan nadenken.

De dag waarop iedereen massaal rode rozen koopt

Vandaag is het Valentijnsdag. De dag waarop iedereen massaal rode rozen koopt, chocolaatjes in hartvorm uitdeelt en doet alsof de relatie perfect is. Maar wat als je midden in de verbouwing van je leven zit? Wat als je jezelf afvraagt: wat wil ik met de rest van mijn leven?

Die vraag komt niet alleen op Valentijnsdag. Hij komt op willekeurige dinsdagen. Tijdens het boodschappen doen. Als je weer die vaatwasser uitruimt. Als je ’s nachts wakker ligt. Die vraag klopt aan als het tijd is voor onderhoud. Niet alleen aan je huis, maar aan je leven.

Waarom die tocht in je leven ergens vandaan komt

Gelukkig komen de schilders niet vaak. Natuurlijk heeft ons huis onderhoud nodig. Iedere keer verbaast het me welke mankementen deze vaklui vinden. Dit keer zijn het rotte latten die vervangen moeten worden. Op het moment dat zwart op wit de meerprijs op de offerte staat denk ik: “dure rot latjes” en “daarom tocht het dus zo op die kamer”.

Zo werkt het ook met je leven. Je loopt jaren rond met dat gevoel van tocht. Die kilte die je niet kunt plaatsen. En dan ineens vraag je je af: wat wil ik met de rest van mijn leven? Die vraag komt niet zomaar. Die komt omdat er ergens rotte latjes zitten in je levensdoel.

Het grappige is: die rotte latjes waren ooit splinternieuwe planken. Stevig, betrouwbaar. Ze hielden je dak op zijn plaats. Maar ergens, zonder dat je het merkte, is het rot erin geslopen. Zo gaat dat met overtuigingen ook.

“Ik moet eerst voor iedereen zorgen.” Dat was een prima lat toen je kinderen klein waren. Maar nu? Nu tocht het erdoor.

“Dromen zijn voor anderen, niet voor mij.” Ook zo’n lat die ooit misschien bescherming bood. Maar inmiddels? Rot.

Wat zingeving te maken heeft met vaatwassers

Vandaag is het Valentijnsdag. Een mooie dag om je relatie te onderhouden. Je kunt er maar beter op tijd bij zijn om de ‘rotte latjes’ te voorkomen. Vanuit commitment kun je een ‘offerte’ opstellen die je allebei ondertekent.

Maar wat als de relatie die het meeste onderhoud nodig heeft, die met jezelf is?

Wat wil ik met de rest van mijn leven? Die vraag stellen is als die schilder bellen. Je weet dat er iets niet klopt. Je voelt de tocht. Maar je hebt geen idee wat de schade is. En vooral: wat het gaat kosten.

Want weet je wat grappig is? Die ergernis over die vaatwasser die hij niet uitruimt? Die gaat helemaal niet over die vaatwasser. Die gaat over jouw verlangen om gezien te worden. Over je behoefte aan waardering. Over de vraag: wat wil ik met de rest van mijn leven, en waarom ben ik bezig met vaatwassers?

Je zingeving zit niet in een uitgeruimde vaatwasser. Die zit in wat jij belangrijk vindt. In waar jij voor wilt gaan. In wat jou ’typisch jou’ maakt.

Jij doet zo je best maar waar is je levensdoel gebleven

Tja en dan kan het zomaar zijn dat er ‘meerwerk’ aan de winkel is en je extra mag investeren. Je weet gewoon niet waar ‘de tocht’ in je relatie vandaan komt. Jij doet tenslotte zo je best en dan toch…

Herken je dit? Je doet je best. Heel veel zelfs. Voor je partner, je kinderen, je ouders, je werk. Je bent loyaal, betrouwbaar, altijd present. Maar ergens, in die stille momenten tussen de drukte door, vraag je je af: wat wil ik met de rest van mijn leven? Waar is mijn levensdoel gebleven?

Je bent ook zo gewend aan dat patroon van mopperen en zuchten over ‘heeft hij alweer niet’. Geloof me, dat patroon berust op ‘een rot latje’ in jouw overtuigingen.

De kosten van het vervangen van die latjes zijn niet in euro’s. De kosten zitten in loslaten. In eerlijk zijn. In toegeven dat wat je dertig jaar geleden hebt gebouwd, nu aan vervanging toe is. Dat je richting kwijt bent. Dat je niet meer weet waar je blij van wordt.

En dat is eng. Want wat als je die latjes vervangt en je partner snapt het niet? Wat als je kinderen het raar vinden? Wat als je vriendinnen denken dat je een midlife crisis hebt?

Tja. En wat als je het niet doet? Dan blijf je tochten. De rest van je leven.

De keuzestress van te veel mogelijkheden

Als je eenmaal weet dat er rotte latjes zijn, moet je naar de bouwmarkt. En lieve help, heb je wel eens in zo’n bouwmarkt gestaan? Tien verschillende soorten hout. Zestien varianten van schroeven. En dan die verkoper die vraagt: “Weet u wat u zoekt?”

Nee. Dat weet je niet. Je weet alleen dat het rot is en vervangen moet.

Zo voelt het ook als je jezelf afvraagt: wat wil ik met de rest van mijn leven? De opties zijn eindeloos. Een nieuwe opleiding? Een andere baan? Meer reizen? Een boek schrijven? Eindelijk die droom waarmaken waar je als kind al van droomde? Of gewoon meer tijd voor jezelf zonder schuldgevoel?

Die keuzestress is echt. Je hebt jarenlang niet hoeven kiezen. Je deed gewoon wat er gedaan moest worden. En nu ineens mag je kiezen. Moet je kiezen. En het voelt alsof je voor het eerst in die bouwmarkt staat zonder te weten welke afdeling je moet hebben.

Begin met één lat

Het goede nieuws? Je hoeft niet alles in één keer te kiezen. Begin met één lat. Eentje maar. Welke overtuiging mag als eerste weg? Welke droom mag als eerste een kans krijgen?

Als je eenmaal weet dat er rotte latjes zijn, moet je naar de bouwmarkt. En lieve help, heb je wel eens in zo’n bouwmarkt gestaan? Tien verschillende soorten hout. Zestien varianten van schroeven. En dan die verkoper die vraagt: “Weet u wat u zoekt?”

Nee. Dat weet je niet. Je weet alleen dat het rot is en vervangen moet.

Zo voelt het ook als je jezelf afvraagt: wat wil ik met de rest van mijn leven? De opties zijn eindeloos. Een nieuwe opleiding? Een andere baan? Meer reizen? Een boek schrijven? Eindelijk die droom waarmaken waar je als kind al van droomde? Of gewoon meer tijd voor jezelf zonder schuldgevoel?

Die keuzestress is echt. Je hebt jarenlang niet hoeven kiezen. Je deed gewoon wat er gedaan moest worden. En nu ineens mag je kiezen. Moet je kiezen. En het voelt alsof je voor het eerst in die bouwmarkt staat zonder te weten welke afdeling je moet hebben.

Het goede nieuws? Je hoeft niet alles in één keer te kiezen. Begin met één lat. Eentje maar. Welke overtuiging mag als eerste weg? Welke droom mag als eerste een kans krijgen?

Waarom jouw identiteit niet vastligt maar verandert

Hier komt het: jouw identiteit is niet die ene vaste rol die je al dertig jaar speelt. Jouw identiteit is een huis in permanente verbouwing. Soms heb je nieuwe verf nodig. Soms nieuwe gordijnen. En soms, als je eerlijk bent, rotte latjes die vervangen moeten worden.

Wat wil ik met de rest van mijn leven? Die vraag is geen verraad aan wie je was. Het is onderhoud. Het is investeren in wie je wilt zijn.

En ja, het voelt raar. Want je bent gewend aan die oude planken. Ze zijn vertrouwd. Ook al zijn ze rot, ze liggen er al zo lang. Vervangen voelt als verraad. Maar het is geen verraad. Het is transformatie.

“Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd.” Dat schreef Sören Kierkegaard al. En hij had gelijk. Je kunt wel blijven kijken naar die rotte latjes en denken: “Jammer dat ze rot zijn.” Maar op een gegeven moment moet je gewoon naar de bouwmarkt.

Je identiteit mag veranderen. Sterker nog: het hoort te veranderen. Want de vrouw die je met 25 was, past niet meer bij de vrouw van 55. En dat is prima. Dat is zelfs mooi.

Dromen zijn geen luxe maar levensdoelonderhoud

Misschien denk je: “Dromen? Dat is voor jonge mensen. Ik ben te oud om nog te dromen.”

Onzin. Dromen zijn geen leeftijdsgebonden luxe. Dromen zijn onderhoud. Net als die schilders die om de zoveel jaar langskomen.

Wat wil ik met de rest van mijn leven? Die vraag stellen is niet zweverig. Het is praktisch. Want zonder richting loop je maar wat te doen. En voor je het weet ben je weer bezig met die vaatwasser terwijl je eigenlijk wilde schilderen, schrijven óf reizen. Of gewoon een middag niksen zonder schuldgevoel.

Je dromen zijn die nieuwe latjes. Stevig, fris, klaar om je dak de komende jaren te dragen. Maar je moet ze wel bestellen. En laten aanbrengen. Ja, dat kost tijd. Waarschijnlijk ook moeite. Soms moet je een traantje laten.

Want dromen waarmaken betekent keuzes maken. En keuzes maken betekent soms nee zeggen. Tegen die verjaardag koffie die je niet ziet zitten. Nee tegen die extra taak op je werk. Die verwachting van je moeder loslaten.

En dat is eng. Maar weet je wat enger is? Over tien jaar terugkijken en denken: “Waarom heb ik het niet gedaan?”

Hoe je rotte overtuigingen herkent en vervangt

Ondertussen mag ik me een expert noemen in het helpen vinden van de ‘rotte latjes’ in jouw overtuigingen. Je hoeft ze alleen maar op tijd te vervangen door nieuwe. Daardoor voel jij je opgewekter en kunnen jullie samen meer lachen.

Het grappige is: meestal weet je allang waar de rot zit. Je voelt het. Die ene overtuiging die zegt: “Ik moet eerst voor iedereen zorgen voordat ik aan mezelf mag denken.” Of: “Dromen waarmaken is voor anderen, niet voor mij.” Of: “Als ik verander, raakt iedereen van slag.”

Wat wil ik met de rest van mijn leven? Die vraag beantwoorden begint met eerlijk zijn over die rotte latjes. En dan, stap voor stap, ze vervangen.

Hoe doe je dat?

Eerst: herkennen. Welke gedachte houdt je tegen? Schrijf hem op.

Tweede: onderzoeken. Waar komt die gedachte vandaan? Deed je moeder ook zo? Kreeg je het mee bij je opvoeding? Was het een docent die ooit iets zei?

Derde: uitproberen. Wat gebeurt er als je één keer anders doet? Als je één keer nee zegt? Als je één keer ja zegt tegen jezelf?

Vierde: vervangen. Welke nieuwe overtuiging past beter bij wie je nu bent? Schrijf hem op. Herhaal hem. Geloof erin.

Het is als die nieuwe lat erin leggen. Even wennen. Maar dan: geen tocht meer.

Persoonlijke groei is gewoon klussen in je hoofd

Persoonlijke groei klinkt zo serieus. Zo zwaar. Maar eigenlijk is het gewoon klussen. In je hoofd dan.

Je hebt gereedschap nodig. Soms een coach, soms een boek, soms gewoon een goed gesprek met een vriendin die zegt: “Meid, dit is toch geen leven?”

Je hebt een plan nodig. Wat wil ik met de rest van mijn leven? Schrijf het op. Maak het concreet. Net als die offerte van de timmerman. Zwart op wit.

En je hebt geduld nodig. Want die latjes vervangen gaat niet in een middag. Het is een proces. Soms twee stappen vooruit, één achteruit. Maar uiteindelijk staat je dak er weer stevig bij.

Zelfontwikkeling hoeft geen yoga-retreat in India te zijn. Het mag ook gewoon aan je keukentafel. Met een kop thee. En een notitieboekje.

Begin met die ene vraag: wat wil ik met de rest van mijn leven? Schrijf het op. Zonder te censureren. Zonder te denken: “Ja maar dat kan toch niet.” Gewoon schrijven.

En dan, als je die lijst hebt, kijk je welke rotte lat als eerste vervangen moet worden. Welke overtuiging houdt je tegen om te doen wat je opgeschreven hebt?

Transformatie begint met een eerlijke offerte

Transformatie klinkt groots. Als een vlinder die uit een cocon komt. Maar meestal begint het veel prozaïscher. Met een offerte. Met zwart op wit zien wat er moet gebeuren. En wat het kost.

Wat wil ik met de rest van mijn leven? Die vraag beantwoorden kost. Het kost tijd en moeite. En soms ook afscheid nemen van wat was.

Maar weet je wat het oplevert? Geen tocht meer. De kilte verdwijnt. Net zoals het gevoel van: “Is dit het nou?” smelt als sneeuw voor de zon.

Het oplevert warmte. Richting. Het gevoel dat je leeft in plaats van overleeft. Dat je ’s ochtends opstaat met zin in de dag. En je ’s avonds in bed ligt met een tevreden gevoel. Je kijkt naar jezelf in de spiegel en denkt: “Ja. Dit ben ik.”

En ja, misschien kost het meer dan je dacht. Misschien is er meerwerk. Mogelijk moet je meer loslaten dan je wilde. En er zullen mensen zijn die het niet begrijpen.

Maar uiteindelijk, als die nieuwe latjes liggen en het dak weer dicht is, denk je: “Dit was het waard.”

Want wat is het alternatief? Blijven tochten? Nog steeds doen alsof? Doorgaan met wachten tot het vanzelf beter wordt?

Dat wordt het niet. Rotte latjes vervangen zichzelf niet.

Van Valentijnsdag naar iedere dag voor jezelf kiezen

Dus vandaag, op Valentijnsdag, terwijl iedereen rozen koopt voor de ander, koop jij een roos voor jezelf. Of beter nog: bel die timmerman. Die expert in rotte latjes vinden.

Maar ook morgen. En overmorgen. En volgende week dinsdag.

Want wat wil ik met de rest van mijn leven? is geen vraag die je één keer stelt. Het is een vraag die je blijft stellen. Iedere keer als je die tocht voelt. Iedere keer als je merkt dat iets niet meer past.

En het mooie is: als jij je rotte latjes vervangt, wordt het niet alleen voor jou gezelliger. Het wordt voor iedereen om je heen gezelliger. Want jij wordt blijer. Lichter. Meer jezelf.

> Je partner krijgt een vrouw terug die weet wat ze wil.
> Je kinderen krijgen een moeder die hen leert dat je mag kiezen voor jezelf.
>Je vriendinnen krijgen een voorbeeld dat het kan.

En dat straalt af. Geloof me.

Van tocht naar warmte: de weg naar jouw antwoord

De schilders zijn inmiddels klaar. De nieuwe latjes liggen erin. Het dak is dicht. En weet je wat? Het tocht niet meer.

Zo werkt het ook met je leven. Als je die vraag durft te stellen – wat wil ik met de rest van mijn leven? – en er echt mee aan de slag gaat, verdwijnt die kilte. Die twijfel. Dat gevoel van: “Is dit alles?”

Je hoeft niet alles in één keer te doen. Begin met één lat. Eentje maar. Kies één ding waar je blij van wordt en geef het ruimte. Vervang één overtuiging die je tegenhoudt door één die je helpt.

Misschien is het dat je eindelijk weer gaat tekenen. Of dat je die cursus volgt waar je al jaren over praat. Of dat je gewoon één avond per week voor jezelf claimt. Zonder schuldgevoel. Zonder uitleg.

Klein beginnen is groot beginnen. Want die ene lat vervangen? Die zorgt ervoor dat je ziet dat het kan. Dat het mag. Dat jij het waard bent.

En als je niet weet waar je moet beginnen? Ik help je graag. Want rotte latjes vinden in overtuigingen? Dat is mijn vak.

Kom je een keer langs voor een gratis kennismakingsgesprek? Dan kijken we samen waar bij jou de tocht vandaan komt. En maken we een offerte. Zonder verplichtingen. Gewoon kijken wat er nodig is.

Want jij verdient een leven zonder tocht. Een leven met warmte, richting en plezier. Een leven waarin je ’s ochtends opstaat en weet: dit is waar ik het voor doe. Dit is wie ik ben. Dit is wat ik wil met de rest van mijn leven.

Klik hier voor een vrijblijvend gesprek. Dan gaan we samen op zoek naar jouw nieuwe latjes.

Fijne Valentijnsdag. En fijne dag erna. En daarna. Voor jezelf.

Veel gestelde vragen

Hoe weet ik of ik rotte latjes in mijn overtuigingen heb?

Je voelt het. Letterlijk. Als je regelmatig denkt: “Is dit het nou?” of “Wanneer ben ik aan de beurt?”, dan is er waarschijnlijk onderhoud nodig. Andere signalen zijn: slecht slapen, piekeren, het gevoel dat je vastloopt, irritatie over kleine dingen. Die tocht die je voelt? Die komt ergens vandaan. En de vraag “wat wil ik met de rest van mijn leven?” die steeds vaker opduikt? Dat is je innerlijke wijsheid die aanklopt.

Is het niet egoïstisch om na te denken over wat ik wil met de rest van mijn leven?

Nee. Het is onderhoud. Net zoals je huis onderhoud nodig heeft, heeft jouw leven dat ook. En het mooie is: als jij gezonder en blijer bent, profiteert je hele omgeving daarvan. Een moeder die zichzelf op één zet, is een betere moeder. Een partner die weet wat ze wil, is een betere partner. Kiezen voor jezelf is geen egoïsme, het is zelfontwikkeling die iedereen ten goede komt.

Ik ben al 55, is het niet te laat om nog te veranderen?

Onzin. Je huis is ook niet te oud voor nieuwe latjes. Transformatie heeft geen leeftijd. Sterker nog: met 55 heb je de wijsheid en ervaring om eindelijk te doen wat bij je past. Zonder al die onzekerheden van vroeger. Je weet nu wie je bent. Je weet wat je niet meer wilt. Nu is het tijd om te ontdekken wat je wel wilt. Wat wil ik met de rest van mijn leven? is geen vraag voor jonge mensen. Het is een vraag voor wijze vrouwen.

Wat als mijn partner het niet begrijpt?

Begin klein. Leg uit wat je voelt. Gebruik de metafoor van de rotte latjes als dat helpt. En onthoud: als jij blijer wordt, wordt je relatie ook gezelliger. De meeste partners zijn uiteindelijk blij met een gelukkiger jij. En als ze het echt niet begrijpen? Dan is dat misschien ook een rot latje dat aandacht nodig heeft. Samen een nieuw levensdoel vinden kan jullie dichter bij elkaar brengen.

Hoe begin ik met het vervangen van die rotte latjes?

Begin met die ene vraag: wat wil ik met de rest van mijn leven? Schrijf het op. Zonder censuur. En kies dan één klein stapje. Eentje maar. Misschien is het een half uurtje per dag voor jezelf. Of eindelijk die cursus volgen. Of gewoon nee zeggen tegen die ene verplichting. Klein beginnen is groot beginnen. Iedere nieuwe lat die je legt, geeft je meer vertrouwen voor de volgende.

Die rotte latjes vervangen?

Het begint met jezelf (her)ontdekken

Je hebt nu gelezen over die rotte latjes. Over die tocht. Over de vraag: wat wil ik met de rest van mijn leven?
Maar misschien denk je: “Ja leuk. Maar hoe dan?”

Het begint bij thuiskomen bij jezelf. Bij ontdekken wie je echt bent. Wat jouw ware aard is.
Zonder al die overtuigingen die je hebt meegekregen van je moeder, je vader, de maatschappij. Want je ware aard? Die kent geen schuldgevoel. Die weet gewoon wat jou gelukkig maakt.

In het gratis e-book ‘Ontdek hoe jij weer gaat stralen’ leer je jezelf opnieuw kennen. Je ontdekt wat jou ’typisch jou’ maakt. En hoe je daar ruimte voor creëert, zonder dat het egoïstisch voelt. Download hier het gratis e-book en begin met stralen.